فرهنگ زیرآب زنی و چاله ی ایرانیان

بسیاری با تنگ نظری ؛ خیر را محدود تصور کرده و خیر خواهی را فقط برای خود و باند منتسب بخود در نقشه کاری خویش در اقدام و عمل قرار میدهند !

اینان وسعت اندیشی و جامع نگری لازم را نداشته و غافل از آن هستند که , نمیتوان در یک اجتماع با گرایشات و تفکرات مختلف , بجز در کوتاه مدت , بامید چنین ترتیبات قدرتی , در اجتماع نشست !!

چنین رویکردی در نفس و ذات خویش در همان نقطه شروع ضد و مخالف و معاند خویش را نیز پرورش داده و در میان مدت ( حداکثر بعد از سه چهار سال ) خود , قربانی همان نقشی را که برای خیر خویش زده بودند , از جانب ضد خود , میشوند ! ... و دنیا در این باره پر از تجربه هاست و کو دیده های عبرت بین !

در یک جامعه بهم پیوسته که همه چیز آن به همه چیز دیگر, بنوعی مرتبط و وابسته میباشد , نمیتوان و نباید بطرز باندی و قومی و قبیه ای و... , مشی و رفتار داشت .

خود همین گرایش در حاقّ واقع , یعنی قبول مشروعیت چنین تفکری از سوی مخالف, و بعدا عمل از جانب دیگران و باندهای رقیب میباشد, که ای بسا در اندک زمانی , خود قربانی منطقی میشوند که روزی برای خود و باند خویش , زمین و زمان را بهم بافتند و ...

تراژدی در اینجا بوقوع می پیوندد که وقتی زمان درو و جمع محصول چنین گرایشی از سوی باند تنگ اندیش - که با دهها حیله سیاسی بقدرت رسیده اند - که میرسد درست در همان زمان , رقیب از راه میرسد . چرا که خود آنان چنین تخمی را , در معیت خودخواهی های باندی , همزمان در آغاز کاشته بودند و اینجاست که زندگی ها برباد میرود و کامها تلخ میشود و درگیری ها آغاز میشود و ... و کوتوله هایی که نمیتوانند به تحلیل درست تاریخی چنین وضعیت بوجود آمده , بنشینند از سر نادانی چاره کار را فقط سرهنگی (خشم و زور و اسلحه ) میدانند و میکنند کاری را که نمی بایست از همان اول میکردند !

باید باین فهم برسیم که مرده زنده میشود و خیر محدود نیست و خیررسان دستش پر و انبانش وسیع است و « آن داشتن آن موجب این نداشتن این » نمیشود!

باید بجای محدودانگاری خیر و عمل باندی و خودخواهی ؛ به ایمان بخیرآفرین و تصدیق قدرت و سطنت وی و همکاری های همه جانبه با هم و دوستی و دگرخواهی روی آورد .

خداوند حکیم هم احوال گردانست و روزگار را میچرخاند و قدرتها را دست بدست میکند و پایداری فقط برای عدل و قسط است که چنین امری تنها در همه جانبه نگری و همکاری همگانی و دیدن مخالف وتحمّل دیگر خلایق بعنوان عیال الله , محقق میشود و بس !

چنین عارضه خلقی در ایران بجهت فراوانی بیشتر مشاهده و طرح میشود و سبب چنین وضعیتی را هم در ساز و کارهای هر نوع ترقی و تعالی و کسب نعمت و خیر و ملزومات دستیابی بقدرت دید !...

قصد بررسی و طرح این بخش از مساله را ندارم اما تنها باشاره بگویم که نظام شاه زده کشورمان در طول تاریخ ؛ عادتی رسوب کرده در فرهنگ ما را , بارث گذاشته که ... دیگران نمیتوانند اوج بگیرند مگر...

مگر بجهت تقرب به آستان سلطه سلطنت , سعی سعایت آمیزی کنند و نفع سلطان در بقاء هم بر آن بود که دیگران باید تکه پاره باشند و هر جوانه ای که قصد سربرافراشتن دارد از سوی رقیب بتیغ بی دریغ لامروّتی زده شود تا " سلطان بسلامت باشد " و چاکران فقط " جان نثار" بمانند و بس ! به " جقّه والا حضرت " قسم راست میگویم !!