شعرگونه ای پیکش مولا حسین جان

و یا مانند جغدی می شدم
در جنگلی تنها,
غریبانه مكان
در گوشة ویرانه می كردم

بدور کعبه چوبی
مسلسل وار چرخیدم؛
حبیبم شد برون از کعبه
, من ,
سعی صفا و مروه میکردم

ندانستم که کعبه ,
دلزده ,
از مکه بیرون شد؛
من بی آبرو
پنداشتم
حاجی شدم
پر چانه میکردم

حرامی زادگانی چند
در غوغای این محشر
می گشتند
خلایق گرم گردیدن
بدور سنگ بی صاحب

.....
چنین بادا
چنین بودست و میباشد
چنین گفتند چون ,
بنشناسی امام خویش,
تو جاهل دان
مسلمانی ,....
بمیری گر در این حالت,
نباشی امت اسلام ,
تو جاهل مرده ای و میتی,
بدبو و بی صاحب

حبیب مصطفی و
سبط خیر المرسلین
آن زاده کوثر
حسینم بود آن کعبه
که بیرون شد
ولی من بی تعقل,
باد در نای و مشوش,
صرف , تا مد
والضالین ...
ضالم کرد...

ندانستم در این حالت,
شرابی گر که میخوردم ؛
چه فرقی با صلاتم بود؟!
که کعبه خود بشد از مکه بیرون و
که غایب بود روح کعبه در مکه,
در آن هنگامه چون
گودال جهل و نفرت امت ,
مخنث مردمان قشری مذهب,
امامی را - که
روح کعبه باشد - ,
مامن و ماواست؛
صلاه بی امامم,
یا نماز بی حسینم
سجده سایی بر بت
هفت رنگ هشت خط
فریبا بود...

.....
اگر محمود فقط یکشب
و یا یکبار
ز دست یار
می نوشید
که بلکه چاره فکر دل دیوانه میکردم

و یا آنکه بجای این چنین کعبه اگر
یکشب , بدور یار میگشتم
تو گویی مرتفع,
هرمشکل ,
محمود دل دیوانه ,
می كردم

مرا راهم
عبور از خط گیسویش
بسوی روی چون ماهش
محرم شد ...

کنون باحسرتی جانکاه
توانم گفت؛
با پوران و با خویشان؛
نه کرانه,
نه کورانه,
فریب فقه را بشناس
...
حسین را عشق بشناسد
نه مد فقه والضالین
که من بودم
بزیر مد
هدایت نامدم حاصل
شدم مغضوب والضالین

توقف کن
گهی برگرد
نظر کن بر ره رفته ...
نگو این است و جز این نیست
بتان بسیار و
بت سازان فراوانند
لباس شرع می پوشند
ردای دین بر شانه ...

حسین اما
ورای این
هزاران فتنه و تزویر
و سالوسی است
....