طهارت باطن

وظیفه دوم طهارت دل است از اخلاق ناپسندیده چون عجب و حسد و كبر و ریا و حرص و عداوت و رعونت.
عجب آئینه دوستى خراب كند.
حسد قیمت مردم ناقص كند.
كبر آیینه دل تاریك كند.
ریا چشمه طاعت خشك كند.
حرص حرمت مردم نهد.
عداوت آب الفت باز بندد.
رعونت میخ صحبت ببرد.

بنده چون ازین آلایش ها طهارت یافت، در شمار متقیان است. نشان وى آنست كه از رخصت بگریزد، و در شبهت نیاویزد، پیوسته ترسان و لرزان و از دوزخ گریزان، بلقمه اى و خرقه اى راضى، جهان بجهانیان باز گذاشته، و خود را در بوته اندوه بگداخته.
ایمان مایه وى، تقوى زاد وى، گور منزل وى، آخرت مقصد وى.

با اینهمه پیوسته بزبان تضرع میزارد، و میگوید:

الهى!
هر كس بر چیزى، و من ندانم كه بر چه ام، بیمم همه آنست كه كى پدید آید كه من كه ام؟

الهى!
پیوسته در گفت و گویم، تاوا ننمایى در جست و جویم،
از بیقرارى در میدان بى طاقتى میپویم،
در میان كارم، اما بویى نمیبویم

الهى!
مركب وا ایستاد، و قدم بفرسود، همراهان برفتند، و این بیچاره را جز تحیر نیفزود: