همراهی علوم الهى در جهان آخرت

البته این گونه دانش ها براى رفع نیازمندیهاى دنیا بوده و تحصیل آن هم واجب است و اگر كسى از این راه بهره اى گرفت و به نظام اسلامى خدمت كرد، عمل صالحى انجام داده كه براى ابد در قیامت مى ماند اما خودِ این علم رخت برمى بندد.

این علوم مربوط به نشئه طبیعت است، مصنّف و مؤلّف شدن، استاد و مدرّس و گوینده و نویسنده شدن جزو حرفه هاى دنیایى است كه بعد از مرگ همه اینها رخت برمى بندد، یك ادیب ماهر در اواخر عمر از خواندن یك سطر عبارت ادبى نیز عاجز مى شود.

اما اگر كسى معارف الهى را آموخت یكى پس از دیگرى معلوم هاى او مشهود مى شود و مى یابد.
اگر كسى در این زمینه تحصیل كند كه كوثر یعنى چه؟ چگونه آبى است كه رفع گرسنگى هم مى كند؟ چگونه آبى است كه اگر كسى یك جرعه اش را بنوشد براى ابد دیگر تشنه نمى شود؟ این چه آبى است هم جاى نان است و هم آب و هم عطر؟ و این همه خصوصیات چگونه در او جمع شده است؟ اینها علومى است كه بعد از مرگ لحظه به لحظه براى او ظهور مى كند.

ولى اگر كسى در دنیا این مسائل را نیاموزد، در آن دنیا به زحمت او را مى فهمانند، اما در آخرت اینچنین نیست كه به آسانى و رایگان یادش بدهند، آنجا با گوش یاد نمى دهند، بلكه با دل، یاد مى دهند و تا دل او را غبار روبى و گردگیرى نكنند و این لایه هاى چركین را از دلش نگیرند دلش نمى بیند.

قرآن كریم مى فرماید:
كلّا بل ران على قلوبهم ما كانوا یكسبون . (1).
بنابراین به هنگام مرگ علم هاى حصولى رخت برمى بندد و علم هاى شهودى هم به این آسانى نصیب نمى شود، در آنجا اگر زن مهذب تر باشد او زودتر از مرد به مقصد مى رسد و نمى توان گفت: چون قدرت فیزیكى یا ریاضى مرد قوى تر است، پس زن به اندازه مرد مقرّب نیست.
(زن در آئینه جلال و جمال، صفحات 386 ـ 388.)
.......
(1) سوره مطفّفین، آیه 14.
(منبع)

يكجا نشين...