حتی شائبه ستم در دستگاه علوی راه ندارد
بوی کمترین ظلمی بمشام نمیرسد
تا چه رسد به اتهام بظلم و ستم
حتی به یکی از مردم!

فی خُطبَةٍ لَهُ یَتَبَرَّأُ مِن الظُّلمِ ـ :
واللّه ِلأََن أبِیتَ عَلى حَسَكِ السَّعدانِ مُسَهَّدا، أو اُجَرَّ فی الأغلالِ مُصَفَّدا، أحَبُّ إلَیَّ مِن أن ألقَى اللّه َ ورسولَهُ یَومَ القِیامَةِ ظالِما لِبَعضِ العِبادِ، وغاصِبا لِشَیءٍ مِن الحُطامِ، وكیفَ أظلِمُ أحَدا لِنَفسٍ یُسرِعُ إلى البِلى قُفُولُها، ویَطُولُ فی الثَّرى حُلُولُها ؟!
امام على علیه السلام
ـ در خطبه اى كه ضمن آن از بیدادگرى، بیزارى مى جوید ـ فرمود :
به خدا سوگند اگر شب را روى گیاه اشترخار بیدار مانم و مرا بسته در كند و زنجیر بكشانند ، خوشتر دارم از این كه در روز قیامت با دامنى آلوده به ستم بر یكى از بندگان خدا یا غصب كمترین چیزى از كالاى پست دنیا ، بر خدا و رسول او وارد شوم .
چگونه به خاطر جسمى كه تار و پودش به سوى پوسیدگى مى شتابد و روزگاران درازى در زیر خاك مى ماند ، بر كسى ستم كنم؟!
نهج البلاغة : الخطبة 224.

مطالب مرتبط :ما را در سایت يكجا نشين دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: استخدام کار بازدید: 170